نامه چهارم برای «صهبا»

دختر جانم

صهبا خانم

سلام

خیلی وقت است برای تو نامه ننوشتهxadام؛ شاید به این دلیل که گاهی توانستهxadایم با هم راحتxadتر صحبت کنیم؛ بخاطر این که تو «بزرگ» شدهxadای و نه فقط «بزرگتر». این اصراری است که خودت داری، گرچه هنوز گاهی میگویی هنوز قدّ مامان و بابا، قدّ هستی نشدهxadای. گاهی که دلت میشکند از اخم ما، میگویی هنوز بچهxadام، اما راستش بزرگ شدهxadای. دیگر بزرگتر از این نمیxadشوی، وقتی قدر خودت را شناختهxadای و میدانی نسبت به چه موقعیتی، بزرگی و نسبت به چه موقعیتی کوچک. وقتی موضوع کرامت و حقوق برابر تو باشد، تو بزرگی و فهمیدهxadای که بزرگی، و وقتی نیازهای جسمی و روحی دوران کنونی زندگیxadات مطرح باشد، قدّ و قوارهxadات را میشناسی. هرچند به تو گفتهxad ام که بزرگ شدن خیلی هم خوب نیست و درد و ناراحتی به همراه دارد اما چاره ای از بزرگ شدن نبود.